غزل

بې له تا ، ټوله د نیا راته زندان دی

                         په ما تنګه لویه ځمکه،پاس اسمان دی

ټول عمرمې ستا دښکلا وصال ته تېرکه

                       ډیر خپه یم اوس راغلی چې هجران دی

د رخسارمثال دې ټول کابل کې نه شته

                   چې جدا شومه، افسوس دی، ای ارمان دی

تورو سترګو دې لیندۍ په زړه ویشتلی

                      زما زړه ښکلـې، په تـا بانـدې ودان دی

توله شپه کې مې خوب ورک شي ستا له غمه

                     بې له تا دغه ژوندون راته ډېرګران دی

ګلسیری ستا دهجران غم کې رنځوردی

                   جوړ به نه شي،چې جدا له ما جانان دی

         استاد ګلسیری شینواری