غزل
غزل
څـرخ د دنیا دی دا ژوندون ګړۍ تاویـږي
چې څه کوې ، بدل دخپل عمل درته رسیږي
هیـڅ علاج د بـدۍ نه شـته بل جـهان کې
لیږي کوم نـیـک عمـل پـه بد و کلـه بـیا بـد هغه څوک به لا علاج دنیا کې پروت وي
چـې احسـان يې کوم،غریـب ته نه رسـیږي
بیلـتانه د د نیا تیـغ دی تـېره کړی
اخرګوزاربه یې په ژونـدون درورسیږي
په خوارنو ظلم کړې، خېرې به وکه
پـه تـا ظـالم به کاڼي پورته نه وریـږي
دژوند بېړۍ دې طوافاني شوه ګلسیریه!
ګومان مې راغی چې نوربحر ته ډوبیږي
استاد ګلسیری شینواری
